Δεν πας πουθενά…
Κάποιοι πρότειναν την συγκέντρωση και τον συμβολικό αποκλεισμό κάποιου σημείου, πχ της Βουλής στο Σύνταγμα.
Η ιδέα της συγκέντρωσης /αποκλεισμού είναι πράγματι πολύ συνηθισμένη, με τη λογική του “είμαστε πολλοί, είμαστε εδώ και απαιτούμε αυτά”.
Ο αντίλογος εδώ βέβαια είναι πως η εξουσία στην Ελλάδα είναι παντελώς αναίσθητη σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Είτε πρόκειται για αγρότες στην Εθνική, είτε για (δαρμένους) συνταξιούχους στο Σύνταγμα, δεν θυμάμαι να έχει “αλλάξει″ ποτέ κάτι μετά από μια παρόμοια κινητοποίηση.
Θα μου πεις, μπορεί να μην αλλάζει κάτι άμεσα, αλλά έμμεσα και σε βάθος χρόνου - δεν θα διαφωνήσω.
Πάντως, το μεγαλύτερο πρόβλημα της παραπάνω μορφής κινητοποίησης, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι το να συγκεντρώσεις και να ακινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας εκατοντάδες ή και χιλιάδες αυτοκίνητα, δεν είναι και κάτι το τόσο διαφορετικό από την καθημερινή πραγματικότητα: χιλιάδες οδηγοί & αυτοκίνητα πήζουν ακινητοποιημένοι κάθε μέρα στους δρόμους, έτσι κι αλλιώς - ποια θα ήταν η διαφορά λοιπόν?

Εδώ λοιπόν σίγουρα πρέπει να γίνει κάμποση συζήτηση.
Να το πάρει το ποτάμι…
Μια άλλη ιδέα, θα ήταν να ξεκινήσουμε ένα “ποτάμι″ (το λέω έτσι γιατί δεν ξέρω πως αλλιώς μπορεί να λέγεται αυτό στην ορολογία των οργανωτών κινητοποιήσεων):
Έστω ότι ξεκινάνε πχ 30-40 αυτοκίνητα από την Θεσ/νίκη για την Αθήνα, το διοικητικό κέντρο της χώρας.
Στη διαδρομή, που θα διαρκέσει ώρες (ή και μέρες, αφού μπορεί να περνάει από διάφορους σταθμούς στο ενδιάμεσο), προστίθενται διαρκώς αυτοκίνητα που συμμετέχουν.
Έτσι, το ποτάμι, όσο πλησιάζει προς τον προορισμό του μεγαλώνει και γίνεται ισχυρότερο.
Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε, περνάει κυρίως κατά την διάρκεια της διαδρομής και όχι τόσο στο τέρμα της: στη διαδρομή ενημερώνουμε τον κόσμο που συναντάμε για το ποιοι είμαστε και τι επιδιώκουμε, ζητώντας έτσι την υποστήριξη τους, μαζεύοντας υπογραφές, κλπ (ότι άλλο γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις τέλος πάντων).
Φυσικά, τα αυτοκίνητα και οι συμμετέχοντες στην διαδρομή, θα φέρουν τα ανάλογα διακριτικά και το απαραίτητο επικοινωνιακό υλικό: σήματα, αφίσες, πανό, ενημερωτικά φυλλάδια προς διανομή, κλπ. Πολύ σημαντικό θα είναι να μην είμαστε κακόγουστοι, σαν τα προεκλογικά καραβάνια πχ, ενώ παράλληλα, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην επιβαρύνουμε το περιβάλλον (γεμίζοντας τον τόπο με χαρτιά και επικοινωνιακή σαβούρα), καθώς και τα νεύρα των υπολοίπων οδηγών… (αυτό το δεύτερο δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να γίνει τελικά).
Αν μια τέτοια ενέργεια οργανωθεί σωστά, αν μαζί με τα 40 αυτοκίνητα που ξεκινήσουν από την Θεσ/νίκη ξεκινήσουν κι άλλα 20-30 από την Πάτρα, την Καλαμάτα, την Χαλκίδα, κλπ, τα πολλά αυτά μικρότερα “ποτάμια” θα μπορούσαν να διασχίσουν ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας πριν συγκλίνουν προς την Αθήνα, επικοινωνώντας τις θέσεις μας σε πολύ κόσμο, πάρα πολύ κόσμο…
Το θέμα εδώ βέβαια είναι, πως το ξεκινάς αυτό το πράγμα:
Πως οργανώνεις όλους τους “παραποτάμους”?
Πως κινητοποιείς τόσους ανθρώπους, πείθοντάς τους να συμμετάσχουν, να βάλουν τον χρόνο τους, να κάνουν το ταξίδι (ειδικά εκεί που έχει πάει η βενζίνη), κλπ κλπ.
Κι ένα άλλο θέμα είναι βεβαίως που το καταλήγεις το ποτάμι.
Γιατί, με το να φτάσεις στο Σύνταγμα για να αποκλείσεις τη Βουλή, ακινητοποιώντας το κέντρο της Αθήνας, έχεις την ίδια ακριβώς κατάσταση που περιέγραψα στην αρχή, με τις ίδιες αδυναμίες.
Σίγουρα λοιπόν χρειάζεται κάμποση σκέψη και συζήτηση.
[UPDATE, 09.09.2008]
Από τα σχόλια που ακολουθούν αυτό το άρθρο, ξεχωρίζει νομίζω η πρόταση του Γιώργου Καθρέπτη, με την οποία πολλοί συντάσσεστε με ενθουσιασμό:
ΚΑΤΑΘΕΣΤΕ ΤΙΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΕΛΩΝ ΤΟΥ 2009 ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2009.
ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΘΜΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ Η ΖΗΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΟΝΤΕΣ ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΔΙΠΛΑ.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΣΕ ΚΑΥΣΙΜΑ, ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ, ΚΤΛ
Προσωπικά θα συμφωνήσω με το αμέσως επόμενο σχόλιο, του Costas, πως η εφαρμογή της παραπάνω ιδέας είναι μάλλον αρκετή δύσκολη, ακριβώς γιατί για να είχε νόημα κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να γίνει σε τεράστια κλίμακα. Το σκεπτικό είναι το εξής:
Για το 2008, το ποσό που είχε προβλεφθεί στον κρατικό προϋπολογισμό ως αναμενόμενο έσοδο από την είσπραξη των Τελών Κυκλοφορίας, ήταν 925.000.000 ευρώ (υπολογισμένα με τις παλιές τιμές των σημάτων) - [το link εδώ].
Έστω τώρα ότι η πρόταση για την κατάθεση των πινακίδων, κινητοποιεί 5.000 πολίτες που, έστω και πάλι, ας υποθέσουμε ότι ακινητοποιούν οχήματα που θα πλήρωναν το ακριβότερο σήμα αξίας 483 ευρώ.
Το πλήγμα στον κρατικό προϋπολογισμό θα ήταν μόλις 2.415.000 ευρώ, ή αλλιώς, η “ζημιά” θα ήταν μόλις 0,26% επί των αναμενόμενων εσόδων…
Για να είχε λοιπόν πραγματικό νόημα αυτή η κίνηση, θα πρέπει την υιοθετήσουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες πολίτες. Πόσο ρεαλιστικό όμως μπορεί να θεωρηθεί αυτό?
Και επιπλέον, όπως και σε κάθε παρόμοιο οικονομικό στόχο, σίγουρα και στην περίπτωση του υπολογισμού των εισροών του κράτους, θα πρέπει να έχουν υπολογιστεί διάφορες πιθανές αποκλίσεις ή καθυστερήσεις…
Για να μην αναφερθώ και στην τεράστια παλέτα διορθωτικών κινήσεων που έχουν στα χέρια τους οι πολιτικές ηγεσίες, του τύπου “καθυστέρηση στην καταβολή των συντάξεων” (για παράδειγμα).
Για τους παραπάνω ψυχρούς και ισοπεδωτικά υπολογισμένους λόγους λοιπόν, εγώ προσωπικά μάλλον θα διαφωνήσω με την συγκεκριμένη πρόταση.
ΧΝΣ